 |
 |
|
| |
Brief aan Ana
motivatie
|
30 Maart 2010 | 21:51:48
Hallo Ana,
ik zou je graag iets vertellen.
Afgelopen week ben je streng voor me geweest en heb je mij gedwongen om niks anders te eten dan fruit en yoghurt. Je hebt mij gedwongen om alles wat teveel was er uit te kotsen, tot ik trillend op mijn benen stond en duizelig was. Al het lekkere eten dat ik voor mezelf heb gemaakt moest er weer uit en je was boos als ik dat niet deed. Je laat me mijzelf haten. Je zegt dat ik niet goed genoeg ben, dat ik zo ontzettend veel af moet vallen om weer “goed” te zijn. Iets waard te zijn.
Ik wil dat niet meer Ana. Ik ben boos op je, heel erg boos. Je helpt me wel, vind je, maar waarmee eigenlijk? Je helpt me mijn lichaam te verwoesten.
Ik heb besloten dat ik vrij wil zijn, dus laat me met rust. Ik wil niet meer dingen hoeven doen die ik niet wil doen. Ik wil me niet voortdurend lelijk voelen, omdat jij me dat influistert.
Ik wil graag mezelf kunnen zijn. Van mijn lichaam en van mezelf kunnen houden, zonder jou. Ik wil graag in het bijzijn van anderen kunnen eten, zonder de hele tijd te denken dat ze me een vreetzak vinden.
Ik wil trots zijn op wie ik ben en ook op mijn lichaam.
Ja, ik wil graag afvallen, maar niet nu en niet op de manier die jij in gedachten hebt. Ik ben namelijk wel sterk, ook al luister ik niet altijd meer naar jou. Jij bent hier degene die zwak is, want jij laat me mezelf zo veel pijn doen.
Ik haat je! Ik wil niet meer dat je er bent, ik wil vrij zijn!
|
Ik weet het allemaal niet meer...
motivatie
|
30 Maart 2010 | 21:48:34
Het is al weer echt een hele tijd geleden dat ik wat geschreven heb. Er is heel erg veel veranderd in mijn leven. Ik doe een andere opleiding en woon inmiddels op mezelf, dat betekent dus dat ik zelf moet koken (en het op moet eten).
Het betekent voor mij ook dat ik alle kans heb om gewoon maar zo weinig mogelijk te eten als ik wil. Niet dat ik dat doe, want ik weet wel wat goed is en wat hoort...
De laatste tijd weet ik het allemaal echt niet meer. Ik heb de kans om weinig te eten en om weer af te vallen en dat wil ik ergens ook wel heel graag. Ana is nog steeds bij me, maar ik mis het om me fijn te voelen door haar. Ze is alleen maar boos en gemeen tegen me, want ik eet niet "goed".
Ik geef wel veel over, echt veel. Ik doe het zo'n beetje elke dag en ik schaam me er ontzettend voor. Het is niet altijd omdat ik echt een eetbui heb gehad. Het is ook gewoon, omdat ik geen eten in mijn buik mag hebben. Of niet wil hebben, ik weet het niet.
Ik wil zo ontzettend graag weer dun zijn. Mij weer dun voelen. Goedkeuring krijgen van anderen over mijn figuur. Het gevoel hebben dat ik iets goed heb gedaan. Dat alle kleren me mooi staan...
Toch zit er ook een hele andere kant aan. Ik wil graag mijn opleiding (creatieve therapie) halen. Daarvoor moet ik sterk in mijn schoenen staan en mijn eetstoornis overwinnen.
Ik wil ook ontzettend graag in de eetstoornis hulpverlening gaan werken, omdat ik uit ervaring weet dat het heel fijn is om iemand te hebben die weet wat je doormaakt en die je begrijpt.
En nee, dit kan zeker niet met eetstoornis...
Liefs, Kim
Stoppen met overgeven
motivatie
|
23 Januari 2009 | 23:15:29
Hey allemaal,
maandag hebben een aantal vrienden van me heel goed met me gepraat. Ze wilden echt heel graag dat ik zou stoppen met overgeven, ik had best wel last van bloed dat omhoog kwam (een tijdje geleden) en een hele zere tong en vreselijk last van mijn maag.
Ze hebben me heel bang gemaakt door te zeggen dat dood kon gaan als ik zo doorging. En dat ik er dik van word. Dat soort dingen allemaal.
Nu heb ik ze beloofd dat ik mijn best ga doen en dat wil ik ook wel echt heel erg graag, want ik vind overgeven echt heel erg afschuwelijk. Dus vanaf maandag ben ik nu gestopt en houd ik het vol, het is nu vrijdag. Ik heb nog wel last van eetbuien en dat baart me best wel zorgen.
Nu ben ik weer van plan om mezelf op een streng beleid te zetten. Ik vind dat ik per dag maar 1 ding mag nemen waar ik echt heel erg zin in heb. En voor de rest gewoon dingen met zo weinig mogelijk calorieën. Dus misschien 1 plakje brood met heel lekker beleg, of een koekje... Anders gaat het toch wel weer mis, als ik niet streng genoeg voor mezelf ben.
Ik weet dat ik misschien eerst dit weer op de regel moet hebben, dat niet overgeven, maar ik ben zo vreselijk bang om nog dikker te worden, dat ik dit gelijk wil doen nu.
Hebben jullie nog tips, of ideeën voor me?
Liefs, Kim
Ik kan bijna niet meer
angsten
|
09 Januari 2009 | 18:06:06
Het gaat zo fout... Als ik naar mijn lichaam kijk dan walg ik ervan en wil ik niets anders dan al mijn eten uitkotsen, en de rest laten staan. Maar de laatste tijd lijkt het net alsof ik dat niet meer kan. Het overgeven wel, dat doe ik vaak meerdere keren per dag, hoe veel pijn het ook doet en hoe erg ik er ook van baal en ermee probeer te stoppen.
Wat ik eigenlijk wil bereiken is de controle terug hebben. Ik probeer het allemaal op te schrijven, maar dan heb ik een eetbui en durf ik het niet meer.
Volgende week moet ik weer naar de diëtiste en naar de kinderarts. Ik ben bang. Bij de kinderarts moet ik op de weegschaal en dat ga ik gewoon weigeren, daar heb ik echt geen zin in! Hij kan toch zo ook wel zien dat ik dik ben... Dat ik niet verder ben afgevallen. Ik ga pas weer op de weegschaal staan als ik zeker weet dat ik niet meer te zwaar ben.
Ik ben wel erg toe aan het gesprek met de diëtiste, misschien dat zij me kan helpen.
Ik wil echt heel graag weer afvallen, minstens 10 kilo... Ik wil echt heel erg graag weer dun zijn en me mooi voelen. Ik weet dat ik me toen niet mooi voelde, maar op het moment dat ik het makkelijker vond om te eten en nog best veel aan moest komen, was ik het gelukkkigst. Ik zou dat zo graag terughebben. Maar het is nu zo, dat elke keer als ik iets eet, eet ik meer dan ik van plan ben en dan ben ik teleurgesteld.
Het boekje van illustratie heb ik af en is best goed gelukt. Alleen op school kreeg ik er een reactie op, mensen wouden weten of het waar was. Ik zij toen van niet, maar een paar dagen geleden heb ik een gesprek gehad met een lerares er over en die had wel door dat het niet verzonnen was. Ze wou weten hoe ik het maken ervan beleefd had, en ik heb eerlijk verteld dat het me toen net iets te veel werd en nogal mis ging. Ze vroeg me alleen het aan te geven als het weer te moeilijk voor me word. Dat de leraren er juist voor me zijn als het even niet lukt. Ik denk dat ik het misschien zou overwegen, maar ik wil niet met nog meer mensen gaan praten. Dat vind ik echt niet leuk...
Ik zit soms echt in twijfel. Ik wil echt voor mezelf heel erg graag afvallen, maar ik weet niet hoe mijn omgeving daar op gaat reageren. Ik vind eigenlijk dat ze me gewoon mijn gang moeten laten gaan, maar ik wil verder ook niemand verdriet doen of het heel zwaar voor iedereen maken. Ik wil zo graag dat mensen trots op me zijn, maar het meest van alle wil ik blij zijn met mijn eigen lichaam.
Ik weet alleen wel heel erg zeker dat ik dat nooit kan worden op deze manier, niet als ik zo dik ben als ik nu ben.
Nu ik heel erg het gevoel heb dat ik het niet meer kan en dat ik niet sterk genoeg ben, wil ik meer en meer dat gevoel terug hebben.
Misschien dat ik gewoon weer elke dag moet gaan sporten, buikspieroefeningen doen, enzovoort.. En weinig eten, net zo lang tot ik weer blij ben met mezelf.
Als ik foto's terugzie van die tijd dat ik heel erg dun was, vind ik mijn lichaam echt stukken mooier. Ik heb het er erg moeilijk mee dat ik dikker ben nu, of vrouwelijker :s
Ik denk niet dat iemand dat makkelijker kan maken voor mij, alleen ikzelf, door af te vallen...
hoe het nu gaat
motivatie
|
14 November 2008 | 18:24:57
Hey allemaal!
Ik heb echt al een hele tijd niks meer op deze log geschreven, maar ik ben wel van plan er weer meer aan te gaan doen. Ik heb echt heel weinig tijd gehad en ben druk geweest met school. Heb het uitgaansleven ontdekt en veel opgebouwd.
Een hele tijd is het best goed gegaan, ik gaf weinig over, kwam ook eindelijk eens goed aan (joepie wat leuk :() en ik voelde me eigenlijk ook wel redelijk goed.
Ik heb het heel erg naar mijn zin op school en ik merk ook dat ik veel leer en dat ik steeds beter met de groep om kan gaan. Ik bouw meer zelfvertrouwen op als het gaat om dingen zeggen in groepen en ik durf dat dan ook nu. Ik durf ook te laten zien wie ik ben.
Ook ben ik weer ongesteld geworden na 4 jaar, wat dus betekent dat mijn lichaam weer gezond is, maar in mijn ogen dus te dik.
Het probleem is nu een beetje dat ik echt veel aangekomen ben en dat ik me nu echt heel erg dik voel. Ik vind dat afschuwelijk en heb veel verdriet. Ik snijd mezelf weer erger, geef heel regelmatig (lees sowieso één keer per dag) en ben eigenlijk wel van plan weer af te gaan vallen. Ik wil alleen niet alles weer verpesten wat ik tot nu toe bereikt heb, de vriendschappen die ik heb opgebouwd en een beetje zelfvertrouwen. Gelukkig heb ik in mijn therapieën geleerd hoe ik moet praten over mijn problemen en ik kan dat nu erg goed met vrienden. Soms ben ik wel bang dat ze het niet willen horen, omdat ze dan zouden kunnen denken dat ik me aanstel ofzo... Toch heb ik er echt heel veel aan.
Ik schaam me ook niet meer voor dat stukje in mijn leven, al wil ik niet dat iedereen het weet. Er zijn na de vakantie mensen geweest die zeiden dat ik een stuk dikker was geworden (die wisten natuurlijk van niets en ze hebben gelijk). Ze zeiden wel altijd dat het er goed uitziet enzo, maar ik wil het niet horen. Ik voel me dan vreselijk, maar ze snappen het natuurlijk niet, dus ik neem ze ook niks kwalijk.
Ik mis de tijd dat ik heel dun was, hoe vreselijk het ook was. Ik heb alleen ontdekt dat ik alleen denk aan de dingen die ik in die tijd niet zo erg vond en niet aan de slechte kanten van het afvallen en heel licht zijn. Ik heb nu stukken meer energie en ben ook vrolijker, daar kan ik niet om heen. Toch mis ik het en zou ik het zo terug willen krijgen.
Met illustratie op school heb ik de opdracht gekregen om een boekje te maken over tirannie, het onderwerp maakte verdre niet uit. Ik heb besloten om het te doen over anorexia, als tirannie op je eigen lichaam. Het valt me best heel erg zwaar om de beelden zo te maken dat er veel gevoel in zit en ik ben bang dat het misschien ook daardoor een beetje komt dat ik een kleine terugval heb. Toch zie ik het maken van dit boekje als een soort afsluitingsproces (hopelijk). Ze zijn positief op school en vinden dat ik een aantal mooie beelden heb. Verder brengt niemand dit gelukkig in verband met mijn eigen leven.
Ik hou jullie op de hoogte!
Liefs, Kim
Op kamers
motivatie
|
16 Juni 2008 | 14:58:35
Hey!!
Ik heb met mijn moeder overlegd dat ik op kamers mag als ik 60 kilo weeg!! Dar klinkt ontzettend veel, maar ik zit er niet zo heel erg ver meer vanaf. Ik wil echt al zo lang het huis uit, want ik voel me nooit echt op mijn gemak en ik voel me alsof ik er niet bij hoor.
Het is vrijwel altijd mijn zusje en mijn moeder, en mijn broertje en vader. Dan voel ik me niet prettig en vaak erg alleen.
Als ik op kamers ga, dan heb ik daar geen last meer van!
Ik ben wel een klein beetje bang dat ik er niet verstandig aan doe, want het gaat nu net weer ietsje slechter met me. Dat weten mijn ouders niet, maar dat hoeven ze ook niet te weten.
Ik wil graag voor mijn eigen eten kunnen zorgen... Niet altijd dat gezeur aan mijn hoofd over wat ik allemaal moet eten en wanneer, ik wil het zelf kunnen bepalen!
Ik denk ook dat ik dat wel kan...
Ik hoop dat ik dat kan althans. Ik ga het in ieder geval wel proberen.
Ik ga ook samen met een vriendin, want alleen op kamers, dat zou ik nooit mogen van mijn ouders nu al. Maar een vriendin is anders, die is niet zo streng als mijn moeder. Daar durf ik wel nee tegen te zeggen.
60 Kilo is best wel veel... Dus ik denk niet dat ik lang op dat gewicht ga blijven. Maar dan ga ik wel afvallen op een gezonde manier, tenminste dat lijkt me het beste.
Liefs, Kim
verhaal
verhalen
|
26 Mei 2008 | 12:45:53
Ik viel, maar stond weer op.
Ik was nog maar dertien toen het begon.. Mijn wereld begon langzaam om me heen in te storten. Geluidloos, ik had het in het begin niet eens door.
Mijn vrienden zagen het zelfs eerder dan ik, zagen wat het probleem zou zijn, zou worden. Maar daar begon het niet mee, nee, misschien moet ik het begin in mijn verleden zoeken. Maar ik kan het niet goed zien, goed begrijpen, want het is net alsof dat niet mag. Het is net alsof er iemand, of iets is, die mij kwaad wil doen, die een hekel aan me heeft.
Ik ben opgegroeid in een gelukkig gezinnetje, ik heb twee oudere zusjes en een vader en een moeder die heel veel van elkaar houden. Mijn zusjes en ik maken nooit ruzie, dat hebben we nooit gedaan, hoewel ik vaak het idee had dat ik erbuiten stond. Zij waren ouder, slimmer en in mijn ogen ook perfecter. Ik zou nooit zo worden, ik was het kleine zusje. Dat zal ik altijd blijven.
Mijn zussen doen alles samen, ze hebben altijd veel lol. Ik ben misschien niet de vrolijkste van het stel, dat geef ik meteen toe, maar ze sluiten me vaak buiten, vragen niet of ik mee wil doen. Misschien is dat een reden..
Als ik nu naar mezelf kijk, ik ben lang, mager, maar toch niet lelijk. Ik kan niet goed begrijpen waarom ik zo kwaad dacht over mijzelf, waarom de Stem zo kwaad dacht over mij. De Stem begon als een klein kaboutertje, die rondkroop in mijn gedachten. “Wie ben jij?” vroeg hij me vaak. Ik besteedde er geen aandacht aan, maar toen ik in mijn dertiende jaar was, onzeker en verlegen, begon dit onschuldige kaboutertje te groeien tot een reus. “Je bent lelijk!” “Je bent dik!” Ik moest er de hele dag naar luisteren en ik geloofde het..
Van pure wanhoop en ellende probeerde ik de reus weer te laten krimpen, tot hij weer een klein kaboutertje was, maar dat deed ik op de verkeerde manier. Ik dacht dat, als ik mezelf pijn deed, als ik mezelf sneed, dat de reus zou ontsnappen. Het bloed dat ik zag, was niet langer van mij, maar van de reus. Ik was niet langer mij, maar de reus leefde mijn leven, bezat mijn lichaam.
Toen de reus merkte dat ik geen weerstand meer bood, werd het alleen maar erger. Hij liet mij dingen doen, waar ik liever niet over praat, waar ik liever nooit meer aan denk.
Toch vond ik ergens de kracht om met iemand te praten, om even mijn hart te luchten. Het hielp, het hielp zelfs zo goed dat de reus een beetje kleiner werd. Ik besefte dat ik mezelf geen pijn hoefde te doen om hem te laten ontsnappen, ik besefte dat ik alleen maar sterk hoefde te zijn.
Maar het is moeilijk om sterk te zijn, als het lijkt alsof iedereen je buitensluit. Als iedereen iemand anders boven jouw verkiest. Dat maakt dat je je heel klein voelt, heel nietig en alleen.
In die tijd werd ik ook bang voor mezelf, mijn lichaam was enorm, log en dik. De reus in me was weer gegroeid. Hij had het dit keer niet alleen voorzien op mijn bloed, maar wilde mijn hele lichaam bezitten.
Hij was degene die me beviel om te stoppen met eten, ik moest van hem mijn ontbijt overslaan, mijn middag eten. Ik moest van hem mijn vinger in mijn keel steken, elke keer dat ik me niet hield aan zijn belachelijke regels. Ik verloor toen, in een half jaar tijd, vijftien kilo’s aan vet.
De reus voelde zich geweldig, was heel trots op me. Ik voelde me ook geweldig, want ik was vrij gekomen van mijn lichaam. Mijn ziel leek te zweven door mijn voortdurende honger, ik had al mijn eerdere ellende vergeten. Ik was toen niet langer een lichaam..
Ook toen vond ik ergens weer wat kracht. Mijn ouders waren achter mijn problemen gekomen en hielden me in de gaten. Het leek nu net alsof ik opgesloten zat, onder die voortdurende opsluitende blikken van mijn ouders. Ik wilde niets liever dan mijn vrijheid weer terug.
Ik begon de reus te negeren, ik besefte dat ik slechts het middel was om mezelf kwaad te doen. De reus kon niet uit mijn lichaam, maar hij kon wel weer een kaboutertje worden.
Nu is het weer goed, ik kan weer van mezelf houden, van mijn lichaam. De reus is nog geen kaboutertje, maar ik ben nu weer mijn eigen baas.
Ik ben lang naar beneden gevallen, maar ik ben weer opgestaan.
Vakantie
angsten
|
23 Mei 2008 | 14:45:49
Hey allemaal
Ik kom net terug uit het ziekenhuis. Iedereen daar is zo trots op me, want het gaat goed. Ik ben goed aangekomen, vinden zij. Ik ben nu zo ontzettend verdrietig, want ik weeg nu meer dan in drie jaar. Ik vind dat echt heel erg moeilijk en ik wil nu eigenlijk niet meer verder.
Met de diëtiste heb ik het ook over de vakantietijd gehad. Ieder jaar opnieuw zie ik daar weer tegenop, want we gaan drie weken weg met het gezin en dan eten we heel erg anders.
Het eten is sowieso anders en we eten op andere tijden en altijd met zijn allen.
Ik ben verschrikkelijk bang...
Van mijn diëtiste moest ik dat met mijn ouders gaan bespreken en dat heb ik net even snel gedaan. Mijn moeder wekt echter niet de indruk dat ze me wil helpen. Ik zei: "we eten altijd zo onregelmatig." Toen zei ze alleen: "tsjah..."
Dat doet me pijn. Ze wil er blijkbaar dus niets aan doen.
Nu ben ik alleen nog maar banger en heb ik nog meer verdriet. Ik voel me ook heel alleen, want er is niemand hier met wie ik kan praten en niemand die me begrijpt...
Ik weet echt niet wat ik moet doen. Sinds ik mijn nieuwe gewicht op de weegschaal heb zien staan, weet ik zeker dat ik er wat aan ga doen. Ik ga nu weer afvallen, het kan me ook niet schelen... Voor de vakantie nog snel even wat kilo's kwijtraken, dat wil ik...
Ik voel me echt nu zo kut en ik wil alleen maar huilen of mezelf pijn doen. Ik doe dat misschien ook nog wel. Eiegnlijk zou ik iemand willen hebben met wie ik kon praten, maar die is er gewoon niet.
Hebben jullie nog tips voor de vakantie, wat ik het beste kan doen?
Liefs, Kim
gedichten
motivatie
|
15 April 2008 | 19:09:29
Het leven
Ogen donker van pijn,
ogen die zeggen, ik wil er niet meer zijn.
Handen tastend in het duister van de nacht,
handen vragend, geen hulp verwacht.
Een weg, te moeilijk om over te gaan,
te zwaar om op te staan.
Ik kan niet leven,
het lukt me niet om verder te zweven.
Niemand zal het ooit weten,
ze zullen me vergeten.
Overwinnen zal ik nooit,
mijn leven totaal vergooid.
Ana zal me helpen,
ze is er om mijn wonden te stelpen.
Opgeven kan ik haar niet,
een leven vol verdriet.
Ik zal er niet komen,
kan alleen maar dromen.
Geen toekomst voor mij,
nooit meer alleen, nooit meer vrij....
Samen met jou
Ik zal alles opgeven
Alleen voor jou
Niet omdat ik van je hou
Maar om te overleven
Ze mogen zeggen wat ze willen
Ik zal niet eten
Dat moet ik zelf weten
Meningen verschillen
Ik zal braaf zijn
Zal alles doen wat je zegt
Een grens die wordt verlegd
Verder en dieper
Zal ik gaan
Ik zal je nooit verslaan
Lijst
Laat me met rust
Laat me alleen
Laat me leven
Leven zoals ik wil
Het is niet meer dan een woord
Een gedachte
Een beeld in mijn hoofd
Maar helemaal van mij
Niemand heeft er wat over te zeggen
Het moet helemaal zoals ik wil
Alles moet volgens plan
Zoals het staat geschreven
Zoals de lijstjes in mijn schrift
Elke dag opnieuw
Het moet zoals afgesproken
Het mag niet anders
Als het niet anders kan
Als het allemaal misgaat
Niet volgens mijn plan
Ben ik bang om te leven
Alles doet dan pijn
Dan gaat alles verkeerd
Mijn lijstjes zijn heilig
En als het niet zo kan
Dan heb ik straf verdiend...
Te zwaar
Ik wil niet meer leven
Ik kan niet meer zijn
Het is zo zwaar
Het is zo moeilijk
Alleen kan ik het niet aan
Alleen kan ik nergens gaan
Het leven is zo duister als de nacht
De dood zo licht als de dag
Als ik dood ben
Voel ik geen pijn, geen verdriet
Dan ben ik verlost
Verlost van alle last
Hey allemaal,
ik zit een beetje in een dipje. Ben wat aangekomen en weet dat het goed is, maar ik was het absoluut niet van plan. Ik wou dat ik trots kon zijn, maar dat kan ik niet. Ik kan het alleen maar zien als een falen. Ik kan niet uit mijn hoofd zetten dat ik veel te dik ben.
Verder wil ik nog even mijn angsten kwijt hier. Ik heb sinds kort een vriendje waar ik superblij mee ben. Ik weet zeker dat hij veel van me houdt, hij kan alleen niet goed accepteren dat ik een eetstoornis heb. Hij wil me hel graag beter "maken", maar ik denk niet dat hij dat kan als hij het onderwerp ontwijkt en als hij zegt dat hij niet wil dat ik het er over heb. Dat doet me veel verdriet, ik wou dat hij me ook kon accepteren met eetstoornis, want het is een groot deel van me, vooral nu. Ik heb het al een aardig tijdje en dan ben je gewoon niet zo maar ineens genezen, vooral niet als je het niet echt los kan laten, zoals ik. Hij snapt het niet.
Ik ben bang dat het onze relatie in de weg staat, nu al, in zo'n vroeg stadium...
Waar ik ook heel erg bang voor ben is dat ik nooit kinderen zal kunnen krijgen later. Ze zeggen dat de kans dat je onvruchtbaar bent heel groot is als je anorexia hebt gehad. Ik ben al meer dan drie jaar niet meer ongesteld geweest, dus ik ben bang dat ik ook zo'n geval ben... Dat doet me verdriet. Ik wil heel graag kinderen.
Ik zal pas weer ongesteld worden als ik op een gewicht zit dat goed voor me is en daar ben ik nog niet. Nog lang niet.
Waar ik nu dankbaar voor ben is de steun die ik van iedereen krijg. Sinds kort weet het grootste gedeelte van mijn vrienden het en ze zijn echt heel lief voor me. Ik kan er best goed over praten nu en ik voel me ook niet meer zo alsof ik in een luegen leef. Dat is heel fijn.
Toch ben ik bang om mijn eetstoornis los te laten. Het geeft me een beetje controle over mijn leven en daar houd ik van....
Liefs, Kim
|
|
|
|
|
